گهـوارهای کـه طفـل روح در تـلاش و کـوشـش خـویـش بـرای رشـد و
بـالنـدگـی و رسیدن به کمـال، آغـاز بـه حیـاتـی دگـرگـونـه مـیکنـد.
تقـلایـی بـرای گسستـن از بنـدهـا و رسیـدن بـه آغـوش گـرم و مهـربـان
آفـرینـش در درون قلـب ذات مطلـق هستـی و حیـات
از برای آنانکه دلهایشان پاک و صاف است
عشق هدیه است که از طریق خدامرد عرضه می شود
و این عشق الهی معجزه ای گرانقدر و عالی مرتبه
را به ظهور می رساند. رساندن خدا به دلهای مو جوداتش.
همانا عشق انسانی هم نبایدمورد سوءظن باشد
اگرچه محدود است. لکن دیر یا زود مرز این محدودیت ها را
خواهد شکست و مرید را در حیات جاودان به درگاه
خدا در خواهد آورد جاییکه حقیقت همواره فوران میکند
عشق سهم کسانی است که عشق می دهند.
عشق نیروی پیوند دهنده میان روحهایی است
که جز خود چیزی برای ایثار به یکدیگر ندارند
ستایش و پرستش حقیقی امری است صد در صد
و بطور محض درونی و مطلقاً با هیچ چیزی که در خارج
از محدوده آگاهی اوست ارتباط و بستگی ندارد.
تمام آنچه واجب است خلوص و پاکی خویش درون توست.
و تنها با آن است که می توانی هر جا در زیر این گنبد آسمان
که باشی خدا را ستایش کنی چون همه جا معبد خداست
و هیچ جا بدون وجود او نیست

